tipobet bets10

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ

To kendo (剣道 kendō, κατά λέξη “η οδός του σπαθιού”), είναι μια σύγχρονη ιαπωνική πολεμική τέχνη η οποία προέρχεται από τη σπαθασκία (kenjutsu) και χρησιμοποιεί σπαθιά από μπαμπού (shinai) και προστατευτική πανοπλία (bōgu). Στις μέρες μας, προπονούνται σε αυτήν την τέχνη πολλοί άνθρωποι τόσο στην Ιαπωνία όσο και σε πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο.

Το kendo είναι μια δραστηριότητα που συνδυάζει πρακτικές και αξίες των πολεμικών τεχνών και δυναμική σωματική άσκηση όπως στα αθλήματα.

Όσοι προπονούνται στο kendo αποκαλούνται kendōka (剣道家) ή και kenshi (剣士), δηλ. ξιφομάχοι.

Μια προπόνηση kendo είναι πολύ πιο θορυβώδης σε σχέση με άλλες πολεμικές τέχνες ή αθλήματα. Αυτό οφείλεται στο ότι οι kendōka χρησιμοποιούν μια κραυγή ή kiai (気合い), προκειμένου να εκφράσουν το αγωνιστικό τους πνεύμα, ενώ προσπαθούν να καταφέρουν ένα χτύπημα στον αντίπαλο. Επιπλέον, οι kendōka εκτελούν fumikomi-ashi (踏み込み足), μια κίνηση που μοιάζει με έντονο χτύπημα του εμπρός ποδιού στο έδαφος όταν επιτίθενται για να χτυπήσουν.

Όπως και σε ορισμένες άλλες τέχνες, οι kendōka εκπαιδεύονται και πολεμούν χωρίς υποδήματα. Ιδανικά, το kendo εξασκείται σε dōjō φτιαγμένο για το σκοπό αυτό, παρόλο που μπορεί συχνά να χρησιμοποιηθούν κλασικές, κλειστές αίθουσες αθλημάτων ή άλλοι χώροι, που για να είναι κατάλληλοι θα πρέπει να διαθέτουν καθαρό και ξύλινο πάτωμα με καλή ελαστικότητα, ώστε να είναι κατάλληλο για fumikomi-ashi.

Τεχνικές του Kendo

Οι τεχνικές του kendo περιλαμβάνουν τόσο χτυπήματα όσο και τρυπήματα. Τα χτυπήματα κατευθύνονται προς καθορισμένες περιοχές-στόχους (打突-部位 datotsu-bui) στους καρπούς, το κεφάλι ή το σώμα, σημεία που προστατεύονται από εξοπλισμό. Οι στόχοι κατηγοριοποιούνται ως men, sayu-men ή yoko-men (επάνω, αριστερή ή δεξιά πλευρά του men), στη δεξιά πλευρά του kote οποιαδήποτε στιγμή, στην αριστερή πλευρά του kote όταν βρίσκεται σε κατάσταση άρσης καθώς και στην αριστερή ή δεξιά πλευρά του dō. Τα τρυπήματα (突き tsuki) επιτρέπονται μόνο στην περιοχή του λαιμού. Ωστόσο, δεδομένου ότι ένα τρύπημα που δεν θα εκτελεστεί σωστά μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό στον λαιμό του αντιπάλου, οι τεχνικές αυτές στην ελεύθερη προπόνηση και τους διαγωνισμούς επιτρέπονται μόνο σε kendōka υψηλής βαθμίδας που διαθέτουν dan.

Εξοπλισμός: Ειδικό μπλε σακάκι εξάσκησης και φαρδύ παντελόνι-κιλότα ιππασίας (χακάμα), προστατευτική πανοπλία (μπόγκου), ομοιώματα ξίφους από μπαμπού και από ξύλο.

Το Iaido ( Iaidō), συντομευμένο με iai (居 合?), είναι μια ιαπωνική πολεμική τέχνη που δίνει έμφαση στην εγρήγορση και την ικανότητα να τραβήξει ο ασκούμενος γρήγορα το σπαθί και να ανταποκριθεί σε μία ξαφνική επίθεση.

Το Iaido συνδέεται με τις ομαλές, ελεγχόμενες κινήσεις του τραβήγματος του σπαθιού από τη θήκη του (ή saya), χτυπώντας ή κόβοντας έναν αντίπαλο, αφαιρώντας το αίμα από την λεπίδα και στη συνέχεια την τοποθέτηση του στην θήκη. Ενώ οι αρχάριοι του iaido μπορούν να αρχίσουν να μαθαίνουν με ένα ξύλινο σπαθί (bokken), ανάλογα με το στυλ διδασκαλίας ενός συγκεκριμένου εκπαιδευτή, οι περισσότεροι από τους ασκούμενους χρησιμοποιούν σπαθί με αμβλύ άκρο, αποκαλούμενο iaitō. Οι πιο έμπειροι ασκούμενοι χρησιμοποιούν ένα κοφτερό σπαθί (shinken).

Οι ασκούμενοι του iaido αναφέρονται συχνά ως iaidoka.

Συμπεριλαμβάνει εκατοντάδες μορφές ξιφομαχίας, οι οποίες προσυπογράφουν μη-μαχητικούς σκοπούς και είναι μια εγγενής μορφή του ιαπωνικού μοντέρνου budo.

Το Iaido είναι μια αντανάκλαση της ηθικής του κλασσικού πολεμιστή και για να χτίσει ένα πνευματικά αρμονικό χαρακτήρα που κατέχει υψηλή νοημοσύνη, ευαισθησία και αποφασιστική βούληση. Ως επί το πλείστον, εκτελείται ατομικά όσον αφορά τα kata, εκτελώντας διαφορετικές στρατηγικές εναντίον ενός ή διαφόρων φανταστικών αντιπάλων. Κάθε kata ξεκινάει και τελειώνει με το σπαθί να είναι στη θήκη του. Στους Iaidoka συστήνεται τακτικά να εξασκηθούν στο kendo για να διατηρήσουν την αίσθηση της μάχης. Είναι φυσιολογικό ένας υψηλόβαθμος kendoka να κατέχει υψηλή θέση στο iaido και το αντίστροφο.

Αντίθετα με το kendo, το iaido δεν αναπτύσσεται ποτέ με ελεύθερο ανταγωνισμό.

Εξοπλισμός: Σακάκι ιάιντο (μαύρο ή λευκό), φαρδύ παντελόνι-κιλότα ιππασίας (χακάμα), φαρδιά ζώνη που στηρίζει το ξίφος (όμπι), ομοίωμα ιαπωνικού ξίφους, ειδικό για άσκηση (ιάιντο) και ξύλινο ομοίωμα ξίφους (μπόκουτο ή μποκέν). Επίσης, καθώς πολλές τεχνικές του ιάιντο γίνονται από γονατιστή θέση, προτείνεται η χρήση επιγονατίδων.

Όπως και το ιάιντο, το τζόντο διδάσκεται σε δύο μορφές: οι περισσότεροι ξεκινούν με τις δώδεκα βασικές ασκήσεις (κιχόν) και τα δώδεκα κάτα της ZNKR (Σέι-τέι Γκάτα) τα οποία επίσης αποτελούν δημιουργίες του Σιμίζου Τακάτζι και από κάποιο σημείο και ύστερα, περνούν στη μελέτη της κλασσικής σχολής Σίντο Μούσο Ρίου η οποία διδάσκει, εκτός από τη χρήση του τζο, τη χρήση και άλλων όπλων όπως το κουσαριγκάμα (δρεπάνι με αλυσίδα και βαρίδι), το αστυνομικό μεταλλικό κλομπ τζούτε και το μισό ραβδί τάντζο. Στα κάτα του τζόντο, είτε πρόκειται για τα κάτα της ZNKR, είτε για αυτά της Σίντο Μούσο Ρίου, το τζο τίθεται αντιμέτωπο με το ξίφος.

Το σεϊτέι τζόντο ξεκινά με 12 κάτα (προκαθορισμένες φόρμες), τα οποία προέρχονται από την Σίντο Μούσο-ρίου.

Εξοπλισμός: Σακάκι εξάσκησης (συνήθως μπλε), σκουρόχρωμο φαρδύ παντελόνι-κιλότα ιππασίας (χακάμα), ξύλινο τζο και ξύλινο ομοίωμα ξίφους (μπόκουτο/μποκέν).

Στην ιαπωνική παράδοση υπάρχουν τουλάχιστον έξι σχολές που η ύλη τους επικεντρώνεται στη χρήση της ναγκινάτα και από τις σχολές αυτές έχει προέλθει η σύγχρονη, αγωνιστική ναγκινάτα που γίνεται με εξοπλισμό και κανόνες παρόμοιους με αυτούς του κέντο: οι ασκούμενοι προσπαθούν χρησιμοποιώντας ένα ομοίωμα του όπλου από ξύλο και μπαμπού να χτυπήσουν δέκα στόχους στο σώμα του αντιπάλου –οι στόχοι είναι οι οκτώ του κέντο (τρεις στο κεφάλι, ένας στο λαιμό, ένας σε κάθε χέρι και δύο στο θώρακα) συν δύο ακόμα, στις κνήμες. Προκειμένου να διατηρείται η επαφή με τις κλασσικές σχολές, οι ασκούμενοι διδάσκονται και δύο σετ κάτα, οκτώ με τα όπλα που χρησιμοποιούνται και στους αγώνες (ξύλο και μπαμπού) και άλλα επτά με όπλα φτιαγμένα μόνο από ξύλο. Παράλληλα, και όπως συμβαίνει και με το κέντο, οι ασκούμενοι (πιο συχνά, οι ασκούμενες) είθισται από κάποιο επίπεδο και πάνω να εξερευνούν και κάποια από τις κλασσικές σχολές ναγκινάτα και, συνήθως τις σχολές Τέντο Ρίου και Τζικισινκάγκε Ρίου.

Εξοπλισμός: Λευκό σακάκι εξάσκησης με κοντά μανίκια, σκουρόχρωμο φαρδύ παντελόνι-κιλότα ιππασίας (χακάμα), προστατευτική πανοπλία, αγωνιστική ναγκινάτα (από ξύλο και μπαμπού) και σε πιο προχωρημένο στάδιο, ξύλινη ναγκινάτα.


ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


ΔΗΜΟΦΙΛΗ