tipobet bets10

ΓΕΝΙΚΑ ΑΘΛΗΜΑΤΟΣ

Το κέντο (剣道), “ο δρόμος του ξίφους” συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς και εντυπωσιακές σύγχρονες πολεμικές τέχνες της Ιαπωνίας. Με προέλευση από την κλασική ιαπωνική ξιφομαχίας (κεντζούτσου), το κέντο χρησιμοποιεί ξίφη από μπαμπού (σινάι) και προστατευτική πανοπλία (μπογκου), συνδυάζοντας τις φιλοσοφικές αρετές του μπούντο με την φυσική άσκηση.

Το ιαπωνικό ξίφος που προέκυψε στα μέσα του 11ου αιώνα είχε μια ελαφρώς τοξωτή λεπίδα (σινόγκι),ενώ το αρχικό του μοντέλο χρησιμοποιούταν στις μάχες του ιππικού κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα. Μέχρι το τέλος της περιόδου Καμακούρα το αρχικό σχέδιο αντικαταστάθηκε από ένα μικρότερο ξίφος, την κατάνα. Η κατάνα επέφερε και την πραγματική χρήση του ξίφους ως όπλο για το πεζικό, ενώ από τον 15ο αιώνα ξεκινά η συστηματική άσκηση στην ιαπωνική ξιφούλκηση (κεντζούτσου).

Η κεντρική ιδέα του κέντο είναι να πειθαρχήσει τον ανθρώπινο χαρακτήρα μέσα από την εφαρμογή των αρχών του Ιαπωνικού ξίφους (κατάνα), ενώ ο σκοπός της άσκησης σε αυτό είναι η διαμόρφωση του νου και του σώματος, η καλλιέργεια ενός ζωντανού πνεύματος και μέσω της σωστής και αυστηρής εκπαίδευσης, η βελτίωση της τεχνικής του, η ανάπτυξη της ανθρώπινης ευγένειας και τιμής, η ειλικρίνεια στις σχέσεις με τους άλλους, η συνεισφορά στην ανάπτυξη του πολιτισμού και η προώθηση της ειρήνης και της ευημερίας μεταξύ όλων των λαών.

Το κέντο είναι «τρόπος ζωής», που οι διαδοχικές γενιές μαθαίνουν μαζί. Ο πρωταρχικός στόχος του είναι να ενθαρρύνει τον ασκούμενο να ανακαλύψει και να καθορίσει το δρόμο του στη ζωή μέσω της άσκησης στις τεχνικές του. Έτσι, ο ασκούμενος θα είναι σε θέση να αναπτύξει μια ευρεία προοπτική για τη ζωή και θα είναι σε θέση να θέσει την κουλτούρα του κέντο στην πράξη, επωφελούμενος έτσι από την αξία της στην καθημερινή ζωή του.

Ως όρος, το ιάιντο (居合道), ο δρόμος του ξίφους, εμφανίζεται μόλις την δεκαετία του ’30 και πιστεύεται ότι προήλθε από την φράση ‘Tsune ni ite, Kyu ni Awasu’ (常に居て, 急に合わす), που μπορεί να μεταφραστεί περίπου ως «όντας συνεχώς (έτοιμος), αγωνίσου/συναντήσου (η αντιπαράθεση) αμέσως». Το ιάιντο θεωρείται ως «η ατραπός της ψυχικής παρουσίας και της άμεση αντίδρασης».

Το ιάιντο αποτελείται από απαλές και πλήρως ελεγχόμενες κινήσεις τραβήγματος του ξίφους από την θήκη (σάγια), της πλήξης ή κοψίματος του αντιπάλου, το τίναγμα του αίματος από την λεπίδα και την επανατοποθέτηση του ξίφους στη θήκη. Τα ξίφη που χρησιμοποιούνται κατά την άσκηση μπορεί να είναι ξύλινες ρεπλίκες (μποκέν), ξίφος με αμβλυμμένη την κόψη (ιάιντο), ή σε κάποιες περιπτώσεις εξαιρετικά υψηλόβαθμων εκπαιδευτών «ζωντανό» (αληθινό) ξίφος (σίνκεν).

Το τζόντο (杖 道), που σημαίνει “ο δρόμος (μέθοδος) του τζο” είναι μια σύγχρονη ιαπωνική πολεμική τέχνη, χρήσης του κοντού ραβδιού που ονομάζεται τζο-συνήθως μήκους περίπου 90 με 150 εκατοστών και εστιάζει στις τεχνικές άμυνας έναντι του ιαπωνικού ξίφους.

Η ιστορική προέλευση του τζόντο βασίζεται στις προφορικές παραδόσεις της κλασσικής σχολής της περιόδου Έντο, Σίντο Μούσο-ρίου, ενώ η σύγχρονη μελέτη του στηρίζεται από την μια μεριά στην καλλιέργεια κάποιας κλασσικής σχολής (κομπούντο ή κορίου), η οποία περιλαμβάνει την σπουδή του τζο (Σίντο Μούσο-ρίου, Τέντο-ρίου, Τακενοούτσι-ρίου κτλ), ενώ από την άλλη το τζόντο περιλαμβάνει και το σεϊτέι τζόντο.

Η ναγκινάτα είναι ένα ιαπωνικό όπλο που αποτελείται από μια λεπίδα τοποθετημένη στην άκρη μιας ράβδου. Η τέχνη της έχει περάσει από γενιά σε γενιά από την χρήση της στα πεδία των μαχών της μεσαιωνική Ιαπωνίας έως και σήμερα μέσω της μελέτης κάποιων κλασσικών πολεμικών ιαπωνικών συστημάτων που διασώζονται και της αθλητικής της εκδοχής, της αταράσι ναγκινάτα (νέα ναγκινάτα). Η ναγκινάτα είναι και για έναν επιπλέον λόγο μοναδική μιας και τους τρεις τελευταίους αιώνες η παράδοση της έχει διατηρηθεί κυρίως από γυναίκες.


ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


ΔΗΜΟΦΙΛΗ